เนื่องจากในอดีต “ศิลปะ” มีปรัชญาการจัดการเรียนการสอนที่มาจากปรัชญาของยุคกรีกและโรมัน ซึ่งสอนให้มีการเรียนรู้แบบศิลปศาสตร์ (Liberal Arts) ทั้ง 7 ด้าน โดยในยุคกลางของยุโรปได้เน้นให้เป็นการศึกษาวิชาการสำหรับเสรีชน คือ เน้นการศึกษาเพื่อฝึกฝน พัฒนาตนเอง เพื่อให้เกิดสติปัญญา ความดี ความงามและศีลธรรม โดยได้แบ่ง Liberal Arts เป็น 2 หมวด คือ หมวดที่ 1 Trivium (วิชาหมวด 3 หรือ ตรีบท) และ หมวดที่ 2 Quadrivium (วิชาหมวด 4 หรือ จตุบท) ต่อมาในยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาการ ได้ขยายความหมายและจัดการศึกษาให้กว้างขึ้นเป็นการศึกษาวิชาการที่มีความหลากหลายมากกว่า 7 ด้าน เป็นการศึกษาที่ไม่ได้เน้นวิชาชีพหรือวิชาเฉพาะด้าน ศิลปะจึงได้รับการจัดให้อยู่ในกลุ่มของการทำงานช่างและทักษะ (craft and skill) ซึ่งอยู่ในหมวดวิชามนุษยศาสตร์ แนวคิดเรื่องการสอนศิลปะจึงเป็นไปในรูปแบบของการฝึกอบรมช่างสาขาต่าง ๆ ต่อมาในศตวรรษที่ 16 ศิลปิน เช่น Leonardo Davinci, Michelangelo, และ Raphael มีการสร้างสรรค์ผลงานศิลปะในรูปแบบใหม่ที่เกี่ยวข้องกับเครื่องยนต์กลไก ทำให้เริ่มมีแนวคิดว่าผลงานศิลปะเกิดขึ้นจากความคิดสร้างสรรค์มากกว่าการทำงานโดยอาศัยทักษะ เนื่องจาก อิทธิพลจากความเปลี่ยนแปลงแนวคิดในการทำงานศิลปะของศิลปินที่มีความสำคัญ จึงนำมาสู่ปรัชญาการจัดการเรียนการสอนศิลปะที่แตกต่างไปจากแนวคิดทั่วไปในช่วงเวลานั้นซึ่งมีวัตถุประสงค์ในการศึกษา 5 ประการ คือ 

1) แสวงหาเหตุผลในการดำรงชีวิตอยู่ 

2) แสวงหาความคิดที่ชัดเจน 

3) สังเคราะห์ความคิด 

4) เสนอแนะความคิด และ 

5) ตั้งคำถามเกี่ยวกับการทำงานเพื่อนำไปใช้ในชีวิต 

การศึกษาตามวัตถุประสงค์ดังกล่าวจึงสะท้อนให้เห็นผ่านการสร้างสรรค์ผลงานศิลปะ รวมถึงการจัดการเรียนการสอนศิลปะด้วย