ประเด็นเฉพาะที่ขับเคลื่อนการปฏิรูปหลักสูตรศิลปศึกษา และเป็นรากฐานของแนวคิดการจัดการเรียนรู้ร่วมสมัย ดังนี้

1) Discipline-Based Art Education (DBAE) แนวคิดที่ผลักดันโดย Elliot Eisner เน้นให้ศิลปศึกษาเป็นวิชาที่มีรากฐานทางวิชาการ (Discipline) ที่ชัดเจน โดยบูรณาการองค์ประกอบสำคัญ 4 ด้าน ได้แก่ การสร้างสรรค์งานศิลปะ (Art Production), ประวัติศาสตร์ศิลปะ (Art History), การวิจารณ์ศิลปะ (Art Criticism), และ สุนทรียศาสตร์ (Aesthetics) 

2) หลักสูตรในฐานะประสบการณ์ชีวิต (Curriculum as Lived Experience) แนวคิดของ William F. Pinar ที่มองว่าหลักสูตรควรเกี่ยวข้องกับชีวิตจริงและการสะท้อนตัวตนของผู้เรียน (Autobiographical) ความรู้ไม่ใช่สิ่งตายตัว แต่เป็นสิ่งที่เปลี่ยนแปลงได้และมีความหมายส่วนบุคคล 

3) Arts Integration แนวทางการจัดการเรียนรู้ที่นำศิลปะมาผสมผสานร่วมกับรายวิชาอื่น  เพื่อให้เกิดการเรียนรู้เชิงลึกและสร้างประสบการณ์ที่หลากหลายสำหรับผู้เรียน โดยมีเป้าหมายเพื่อส่งเสริมการเชื่อมโยงความรู้และพัฒนาสมรรถนะทางพุทธิปัญญาของบุคคลและสังคม 

4) A/R/Tography แนวทางวิจัยที่ Rita L. Irwin ผลักดัน ซึ่งเป็นการรวมกันของ Art (การสร้าง), Research (การวิจัย) และ Teacher (การสอน) เข้าด้วยกัน 

5) ทฤษฎีการเรียนรู้จากประสบการณ์ (Experiential Learning) แนวคิดพื้นฐานจาก John Dewey และ David Kolb ที่เน้นการเรียนรู้ผ่านการลงมือทำจริง (Learning by Doing) และประสบการณ์ตรง เพื่อให้เกิดการเรียนรู้ที่ยั่งยืน