ศิลปศึกษาตามแนวคิด Postmodernism แนวคิดของ Eisner แสดงให้เห็นว่าการออกแบบหลักสูตร และการจัดการเรียนการสอน สามารถทําได้หลายรูปแบบโดยอาศัยกระบวนการตามแนวคิดทางวิทยาศาสตร์อย่างเป็นระบบ สามารถวัดและประเมินผลการสอนได้ ด้วยหลักการนี้ทําให้วิชาศิลปศึกษามีความสําคัญและได้รับการยกระดับฐานะให้เทียบเท่ารายวิชาบังคับรายวิชาอื่นที่ผู้เรียนระดับประถมและมัธยมศึกษาจําเป็นต้องเรียนรู้ หลักสูตร และการจัดการเรียนการสอนตามศิลปะแนวคิดของ Eisner จึงสามารถออกแบบได้อย่างเป็นระบบ สามารถพัฒนาผู้เรียนได้พร้อมกันทั้ง 4 ด้าน ในลักษณะของการบูรณาการความรู้โดยมีจุดเน้นของการพัฒนาด้านใดด้านหนึ่งเป็นหลักและสนับสนุนการพัฒนาด้านอื่นรองลงมา มีหลักการและวิธีการสอนเฉพาะตัวที่แสดงให้เห็นถึงความจําเป็นที่จะต้องศึกษาอย่างมีระบบ มีแบบแผนสามารถวัดและประเมินผลได้และมีความจําเป็นสําหรับบุคคลที่ต้องเรียนรู้เพื่อพัฒนาตนเองให้เป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์ ศิลปศึกษาตามแนวคิดปฏิรูปนิยมหลังสมัยใหม่ (Postmodernism) นั้น ได้ให้ความสําคัญของการผสมผสานความรู้และการออกแบบหลักสูตรที่มีความยืดหยุ่น ไม่ตายตัวตามแบบแผนดั้งเดิม

ดังนั้นหลักสูตรศิลปศึกษาหลังสมัยใหม่นี้จึงให้ความสําคัญกับการบูรณาการศิลปะกับศาสตร์ที่หลากหลาย ทั้งยังเปิดโอกาสให้ผู้เรียนได้มีส่วนร่วมในการกําหนดเป้าหมายการเรียนรู้ และแสวงหาวิธีการเรียนรู้ที่เหมาะสมกับตนเอง หลักสูตรศิลปศึกษาจึงไม่จํากัดเฉพาะการสอนทักษะทางด้านศิลปะ แต่ยังเน้นการพัฒนาทัศนคติ ความคิดสร้างสรรค์ และความสามารถในการแก้ปัญหาในชีวิตจริงด้วยหลักสูตรศิลปศึกษาจึงสามารถนําไปประยุกต์ใช้ในการออกแบบการเรียนรู้ที่ผสมผสานระหว่างศิลปะกับชีวิตประจําวัน การพัฒนาทักษะการแก้ปัญหาเชิงสร้างสรรค์ การส่งเสริมการเรียนรู้แบบร่วมมือระหว่างผู้สอน ผู้เรียน และชุมชน รวมถึงการสนับสนุนให้ผู้เรียนสามารถปรับตัวและตอบสนองต่อความเปลี่ยนแปลงในโลกแห่งความเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วได้อย่างมีประสิทธิภาพ การเรียนรู้ในลักษณะนี้จะช่วยพัฒนา ผู้เรียนให้มีความละเอียดอ่อนทั้งในด้านอารมณ์ สติปัญญา และสามารถเตรียมความพร้อมสําหรับการเผชิญกับความท้าทายในอนาคตได้แนวคิดเรื่องการจัดการเรียนการสอน (การเรียนรู้) Ulbricht (1998) ได้นําเสนอแนวทางในการจัดกิจกรรมศิลปะแบบบูรณาการโดยนําแนวคิด Postmodernism ไปบูรณาการกับการจัดกิจกรรมศิลปะ ดังนี้

1) ใช้ประวัติศาสตร์ศิลป์เป็นแกนหลักของความรู้ในการบูรณาการกับการสอนวิชาอื่น
2) สอนความรู้และประสบการณ์แบบบูรณาการความรู้หลายสาขาวิชา
3) สอนศิลปะโดยเชื่อมโยงกับสังคมและประเด็นในสังคมตามความสนใจของผู้เรียน
4) สอนศิลปะโดยกําหนดกิจกรรมจากประเด็นสําคัญในปัจจุบัน เช่น การปรับตัว สิ่งแวดล้อม รวมถึงความเคลื่อนไหวของประเด็นปัญหาในสังคม
5) สอนให้ทํางานศิลปะโดยใช้ทรัพยากรที่หลากหลาย เพื่อให้มีมุมมองในการทํางานแบบบูรณาการและให้มีการอ้างอิงข้อมูล
6) สอนศิลปะโดยให้ผู้เรียนสํารวจปัญหา ประเด็นสําคัญในสังคมที่เกี่ยวข้องกับชีวิตของตนเองโดยบูรณาการและเชื่อมโยงกับหลักการที่หลากหลาย
7) สอนศิลปะโดยบูรณาการร่วมกับสาขาวิชาอื่นตามแนวคิดพหุปัญญาของ Gardner
8) สอนศิลปะร่วมกับรายวิชาอื่นโดยออกแบบกิจกรรมศิลปะเพื่อแก้ปัญหาสังคม
โดยการจัดการเรียนรู้ โดย Ulbricht เน้นการจัดการเรียนรู้ศิลปะแบบบูรณาการ (Art Integration) ซึ่งเป็นการจัดการเรียนรู้แบบนี้เป็นการนําศิลปะประเภทต่าง ๆ มาใช้ผสมผสานร่วมกับหลักสูตรเพื่อให้เกิดการเรียนรู้เชิงลึกและสร้างประสบการณ์ที่หลากหลายสํา    หรับผู้เรียน เป็นการเรียนรู้ที่บูรณาการระหว่างการจัดการเรียนการสอนในรายวิชาทั่วไปกับการนําศิลปะประเภทต่าง ๆ มาใช้ในการจัดการเรียนการสอนของครูศิลปะเพื่อสนับสนุนซึ่งกันและกัน จุดเด่นของการจัดการเรียนรู้รูปแบบนี้ คือ การวางแผนร่วมกัน การร่วมมือกันและการสร้างความยืดหยุ่นในการเรียนรู้ร่วมกัน โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อสร้างแรงจูงใจของผู้เรียน ให้ผู้เรียนมีส่วนร่วมในชั้นเรียนและประเมินผลการเรียนรู้ ทั้งนี้ Rita L. Irwin and F. Graeme Chalmers (2007, 182) ได้กล่าวถึง หลักสูตรและการจัดการเรียนการสอนแบบบูรณาการว่าได้รับความสนใจในการนําไปใช้บูรณาการศิลปะ ดนตรี และนาฏศิลป์ในโรงเรียน เนื่องจากศิลปะด้านทัศนศิลป์มีความเชื่อมโยงกับศาสตร์หลายศาสตร์จากงานวิจัยพบว่า ศิลปะมีผลกระทบต่อความคิดและความสามารถในการเข้าสังคมของบุคคล นอกจากนี้ผลการศึกษาในโครงการ Learning through the Arts (LTTA) ยังพบว่า ศิลปะมีส่วนสําคัญในการสนับสนุนให้เด็กมีความสามารถทางการเรียนรายวิชาอื่นเพิ่มมากขึ้นและพบว่าศิลปะช่วยให้สามารถเข้าถึงเด็กได้ดีในรูปแบบที่หลากหลาย เชื่อมโยงเด็กระหว่างกลุ่มต่าง ๆ ในสังคม สร้างบรรยากาศในการเรียนรู้รวมถึงเปิดโอกาสให้ผู้ใหญ่ได้เรียนรู้ร่วมกันกับเด็ก (Irwin & Chalmers, 2007: 182-183) กรณีศึกษาโรงเรียนที่นําแนวคิด DBAE และ Art Integration มาใช้โรงเรียนที่ใช้แนวคิด DBAE และ Art Integration จะเป็นโรงเรียนที่มีแผนศิลปกรรม หรือโรงเรียนที่เน้นพัฒนาผู้เรียนให้มีทักษะด้านศิลปะโดยเฉพาะ โดยโรงเรียนในประเทศไทย เช่น วิทยาลัยช่างศิลป์, โรงเรียนสาธิต มศว ประสานมิตร, โรงเรียนสาธิตจุฬา และโรงเรียนในต่างประเทศ เช่นโรงเรียนมัธยมศิลปะเทศมณฑลลอสแอนเจลิส (Los Angeles County High School for the Arts – LACHSA) และโรงเรียนมัธยมดนตรีศิลปะ และการแสดง Fiorello H. LaGuardia (Fiorello H. LaGuardia High School of Music & Art and Performing Arts) จะมีการสอนศิลปะครบองค์ประกอบของ DBAE และ Art integration โดยมีทั้งประวัติศาสตร์ศิลป์, องค์ประกอบศิลป์(วิจารณ์/สุนทรียศาสตร์) และปฏิบัติการ (วาดเส้น, ออกแบบ) และการบูรณาการวิชาศิลปะร่วมกับวิชาอื่น